من کلا مدلم اینطوریه که وقتی از چیزی ناراحتم دوست ندارم دربارش حرف بزنم
و این موضوع ساده رو هیچ وقت هیچکدوم از دوستام نتونستن درک کنن
و همیشه رفتن رو مخم که چیشده و داستان چیه و فهمشون نرسید که منو به حال خودم بذارن
همیشه هم اخر بحثا به این میرسه که من مشکلمو به تو گفتم اما تو نمیگی
یعنی بابت اینکه به درد دلشون گوش دادم هم سرم منت میذارن! همینقدر احمق...
منم کم کم به این نتیجه رسیدم که از همه دوری کنم
و نتیجش شد داشتن آرامش.
برچسب:
نویسنده: مبین مقدم