وقتی تن حقیرمو به مسلخ تو میبرم...

من به این بغضای بی موقع عادت دارم

به این بیخوابی های شبانه

به بغضی که چنگ میندازه به گلوم و یه قطره اشک شه و بیفته رو بالشم

به یه جای خالی بزرگ تو زندگیم

به زل زدن به یه سنگ سرد بی حس

به افکاری هر شب میفتن تو سرم

به غمی که دستاشو بذاره رو گلومو فشار بده

به زندگی ای که خودم انتخابش نکردم

به چیزایی که میدونم هیچوقت درست نمیشن

یه تظاهر کردن به «خوبم»

خستم. به اندازه ی تمام زندگیم.